3 χρόνια Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας...

...3 χρόνια στους δρόμους του αγώνα, της αυτοοργάνωσης, της συντροφικότητας, της δημιουργικότητας και της αλληλεγγύης

 

Σε πείσμα όσων επιθυμούν και επιβάλλουν την παθητικότητα, τη μεμψιμοιρία, τη μοναξιά, την εξατομίκευση και το φόβο, η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας εδώ και 3 χρόνια συνεχίζει να αγωνίζεται, να μοιράζεται τις αγωνίες, τις σκέψεις και τις προτάσεις της. 

 

Στις 23 Ιουνίου, Δευτέρα και ώρα 21:00 στην πλατεία Λαού, στα Ταμπούρια θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ "ΣΤαγώνες", για τις περιπέτειες του νερού στην Ελλάδα. 

 

Στις 29 Ιουνίου, Κυριακή και ώρα 20:00 στο πάρκο Σελεπίτσαρι (είσοδος από την δεξιά πύλη, δίπλα στο θεατράκι) θα γιορτάσουμε με την ομάδα παραδοσιακών χωρών του Θερσίτη ενώ ταυτόχρονα θα υπάρχει συλλογική κουζίνα. 

 

Στις 30 Ιουνίου, Δευτέρα και ώρα 21:00 στην πλατεία Λαού θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ "future suspended" που αφορά στην διαδρομή της Αθήνας από το ολυμπιακό θέαμα ως την αυγή του οικονομικο-αυταρχικού συμπλέγματος.

 

(από λάθος στην αφίσα η ώρα καλέσματος των 2 προβολών στην πλατεία Λαού έχει μπει για 8.00μμ, ενώ η σωστή ώρα καλέσματος είναι 9.00μμ / η ώρα καλέσματος όμως της συλλογικής κουζίνας και της γιορτής που θα ακολουθήσει είναι όντως 8.00μμ, την Κυριακή 29/6, στο Σελεπίτσαρι)

Για την εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τον αγώνα των ανθρακωρύχων στις ΗΠΑ και τη σφαγή στο Ludlow

Με επιτυχία πραγματοποιηθήκε η προβολή του ντοκιμαντέρ «Παλικάρι» που διοργάνωσε η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας, τη Δευτέρα 5 Μαίου, στο πολιτιστικό κέντρο «Μελίνα Μερκούρη» στην Αμφιάλη, με τη συμμετοχή δεκάδων ανθρώπων από την περιοχή και όχι μόνο. Αφορμή  για την εκδήλωση ήταν τα 100 χρόνια από τον αγώνα των ανθρακωρύχων και τη σφαγή του Ludlow (ΗΠΑ). Στην εκδήλωση παρευρέθησαν οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ από Ελλάδα και Αμερική. Μετά την προβολή ακολούθησε συζήτηση για τον Λούι Τίκα,  για την επικαιρότητα των αγώνων, τη σημασία της ιστορικής μνήμης, τη σημερινή κατάσταση και την αναγκαιότητα των ακηδεμόνευτων ταξικών & κοινωνικών αγώνων. Η εκδήλωση έκλεισε με μια μικρή ζωντανή μουσική παρουσίαση από τον Frank Manning εργατικών τραγουδιών του Woody Guthrie αλλά και δικών του, αφιερωμένων στον Λούι Τίκα και τη σφαγή στο Λάντλοου.

Εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τον αγώνα των ανθρακωρύχων και τη σφαγή του Ludlow (ΗΠΑ)

100 χρόνια από τον αγώνα των ανθρακωρύχων και τη σφαγή του Ludlow (ΗΠΑ)

“Κανείς δεν άκουγε. Κανείς δε νοιαζόταν. Και ύστερα ήρθε το Λάντλοου και το έθνος άκουσε. Μωρά που ψήνονται ζωντανά βρίσκουν μια θέση στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Οι θάνατοι από πείνα και κακουχίες όχι.” Μάδερ Τζόουνς (Mother Jones)

Η επονομασθείσα Σφαγή του Λάντλοου υπήρξε μία από τις αιματηρότερες επιθέσεις της εργοδοσίας και του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΗΠΑ. Έλαβε χώρα στις 20 Απριλίου του 1914 στην πόλη Λάντλοου του Κολοράντο και ήταν το αποκορύφωμα της εργατικής καταπίεσης των 12.000 ανθρακωρύχων της περιοχής.

Η εργατική αναταραχή τα χρόνια που προηγήθηκαν του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε αξιοσημείωτες διαστάσεις στις Δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ. Όταν ένας συνδικαλιστής σκοτώθηκε το φθινόπωρο του 1913, οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, κατέβηκαν σε απεργία. Εκκένωσαν τους καταυλισμούς της επιχείρησης, όπου έμεναν, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τους χαμηλούς μισθούς και τις άθλιες συνθήκες εργασίας. Ο δείκτης θνησιμότητας για τους εργαζομένους της επιχείρησης ήταν διπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο.

Η απεργία προκάλεσε την άγρια αντίδραση της οικογένειας Ροκφέλερ. Προσέλαβε το Πρακτορείο Ντετέκτιβ «Μπάλντουιν-Φελτς», προκειμένου να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία. Το Πρακτορείο είχε σπουδαία φήμη σε όλη την Αμερική για την αποτελεσματικότητά του στην καταστολή απεργιών. Προμήθευσε την εργοδοσία με οπλισμένους φρουρούς, ελεύθερους σκοπευτές, πράκτορες, επαγγελματίες προβοκάτορες, ακόμη με ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο.

Οι επιθέσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας ήταν καθημερινό φαινόμενο στις κατασκηνώσεις, που εν τω μεταξύ είχαν στήσει οι απεργοί. Στις 17 Οκτωβρίου 1913 ένας απεργός σκοτώθηκε και δύο παιδιά τραυματίσθηκαν από τους πολυβολισμούς του τεθωρακισμένου οχήματος. Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους απεργούς να μην υποχωρούν. Στις 28 Οκτωβρίου ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Απέστειλε την Εθνοφρουρά στο Λάντλοου για να επιβάλει την τάξη και να διαλύσει την απεργία.

Η Εθνοφρουρά συνέχισε να κατατρομοκρατεί τους απεργούς, το ηθικό των οποίων χαλυβδωνόταν με την πάροδο του χρόνου. Ύστερα από τρεις μήνες στασιμότητας, ο κυβερνήτης Άμονς αποφάσισε να αποσύρει την Εθνοφρουρά, μη αντέχοντας το κόστος διατήρησής της επί μακρόν στο πεδίο της μάχης. Τότε οι Ροκφέλερ προσφέρθηκαν να επανδρώσουν την Εθνοφρουρά με δικό τους προσωπικό.

Στις 10 Μαρτίου 1914 ένας απεργοσπάστης βρέθηκε νεκρός στις γραμμές του τρένου κοντά στον καταυλισμό των απεργών. Ήταν η αφορμή για τις δυνάμεις καταστολής να ξεκαθαρίσουν μια και καλή την κατάσταση.

Η Εθνοφρουρά με τη νέα της σύνθεση αποφάσισε να ισοπεδώσει τις τεντουπόλεις, αν και ήταν σε χώρο ιδιοκτησίας των ανθρακωρύχων. Επελέγη η κατασκήνωση Λάντλοου, 30 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Τρίνινταντ. Το πρωί της 20ης Απριλίου οι εθνοφρουροί άνοιξαν πυρ, την ώρα που έλληνες, ιταλοί, πολωνοί, μεξικανοί μετανάστες εργάτες-ανθρακωρύχοι γιόρταζαν το Πάσχα.

Οι απεργοί ανταπέδωσαν το πυρ και η μάχη διήρκεσε επί ώρες. Ο ελληνικής καταγωγής και ιδιαίτερα δραστήριος εργάτης-συνδικαλιστής Λούις Τίκας, υπεύθυνος της κατασκήνωσης, ζήτησε αργά το απόγευμα εκεχειρία από την Εθνοφρουρά. Ο επικεφαλής της, υπολοχαγός Λίντερφελντ, χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου τον Τίκα και τον έριξε στο έδαφος. Τρεις σφαίρες από όπλα εθνοφρουρών βρήκαν στην πλάτη τον πεσμένο συνδικαλιστή και τον αποτελείωσαν, σε ηλικία 30 ετών. Οι εθνοφρουροί επέδραμαν στη συνέχεια στην κατασκήνωση του Λάντλοου και την παρέδωσαν στις φλόγες. 17 άνθρωποι από την πλευρά των ανθρακωρύχων σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα, που έμεινε στην ιστορία ως «Η σφαγή του Λάντλοου».

Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα απ’ άκρη σ’ άκρη στις ΗΠΑ. Οπλισμένοι εργάτες από παρακείμενα ανθρακωρυχεία κινήθηκαν εναντίον της εθνοφρουράς του Κολοράντο, πολλοί άνδρες της οποίας αρνήθηκαν να χτυπήσουν τους απεργούς. Ομάδες απεργών δυναμίτισαν ανθρακωρυχεία και κατέλαβαν πόλεις του Κολοράντο. Στο Κογκρέσο, ο σοσιαλιστής βουλευτής του Ουισκόνσιν Βίκτωρ Μπέργκερ ζήτησε από τους εργαζομένους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους.

Η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου. Έπειτα από 10 μέρες συγκρούσεων, ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, ζήτησε την συνδρομή του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον. Ο ομοσπονδιακός στρατός που εστάλη στην περιοχή αφόπλισε τους απεργούς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στα ανθρακωρυχεία χωρίς να γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους. Μάλιστα, η εργοδοσία προχώρησε σε εκτεταμένες απολύσεις, αντικαθιστώντας τους απεργούς με μη συνδικαλισμένους εργάτες. Από την Εθνοφρουρά κανείς δεν διώχθηκε για τις επιθέσεις στους απεργούς και τις οικογένειές τους, που στοίχισαν τη ζωή σε 66 ανθρώπους, ηλικίας από 3 μηνών έως 45 ετών. 

Louis Tikas: 30 ετών
James Fyler: 43 ετών
John Bartolotti: 45 ετών
Charlie Costa: 31 ετών
Fedelina Costas: 27 ετών
Onafrio Costa: 4 ετών
Frank Rubino: 23 ετών
Patria Valdez: 37 ετών
Eulala Valdez: 8 ετών
Mary Valdez: 7 ετών
Elvira Valdez: 3 μηνών
Joe Petrucci: 4 ½ ετών
Lucy Petrucci: 2 ½ ετών
Frank Petrucci: 4 μηνών
William Snyder Jr: 11 ετών
Rodgerlo Pedregone: 6 ετών
Cloriva Pedregone: 4 ετών

Από το βιβλίο του Ζήση Παπανικόλα: «Αμοιρολόϊτος: Ο Λούις Τίκας και η Σφαγή του Λάντλοου» (Εκδόσεις ΚΑΤΑΡΤΙ). 

Οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ “TO PALIKARI”

- Ο Zeese Papanikolas (Ζήσης Παπανικόλας), ελληνοαμερικάνος τρίτης γενιάς, συγγραφέας και καθηγητής, είναι ο άνθρωπος που, με πολυετή έρευνα σε δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, κατόρθωσε να φέρει στο φως και να διασώσει την ιστορία του Λούις Τίκας και την ιστορία του ελληνικού μεταναστευτικού στοιχείου στο Λάντλοου. Το βιβλίο του για τον Τίκα, “Buried Unsung” (ελλ. Τίτλος “Αμοιρολόιτος”), θεωρείται σημείο αναφοράς για την προφορική ιστοριογραφία.

- Ο Elliott Gorn είναι καθηγητής Αμερικανικής Αστικής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Λογιόλα του Σικάγο. Ειδικεύεται στην ιστορία των κοινωνικών ομάδων στις αμερικανικές πόλεις από το 1800 και μετά. Το βιβλίο του για τη Μάδερ Τζόουνς, “Mother Jones: The Most Dangerous Woman in America”, αποτελεί την πληρέστερη εκλαϊκευμένη ιστορία της θρυλικής συνδικαλίστριας.

- Ο Frank Manning είναι τραγουδοποιός, εγγονός ανθρακωρύχου, φίλου του Λούις Τίκας και έχει γράψει το τραγούδι “Louis Tikas”. Ο πατέρας του γεννήθηκε δύο ημέρες μετά τη σφαγή του Λάντλοου και τον βάφτισαν Λούι προς τιμήν του Τίκα.

- Ο Νίκος Βεντούρας εργάζεται στον τομέα της Πληροφορικής και έχει δεκαετή πορεία ως φωτογράφος και φωτορεπόρτερ. Η Λαμπρινή Χ. Θωμά εργάζεται ως δημοσιογράφος. Το Palikari είναι το πρώτο τους ντοκυμαντέρ.

Όλοι οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ θα παρευρεθούν στην προβολή της Δευτέρας 5 Μαϊου 2014, στις 6.30μμ, στο πολιτιστικό κέντρο «Μελίνα Μερκούρη», στο Κερατσίνι (Εμμ. Μπενάκη 70 - Αμφιάλη), δίνοντάς μας τη δυνατότητα για ερωτήσεις, περισσότερες πληροφορίες και συζήτηση, ενώ ο Frank Manning θα μας προσφέρει ζωντανά το τραγούδι που έχει γράψει για τον Λούι Τίκας μετά την προβολή.

Αντιεκλογική-αντιφασιστική καμπάνια σε Κερατσίνι-Δραπετσώνα

Σε κεντρικούς δρόμους, πλατείες και στις επιμέρους συνοικίες του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας, εξελίσσεται η κοινή αντιεκλογική-αντιφασιστική καμπάνια των 3 αυτοοργανωμένων συνελεύσεων της περιοχής μας, με εκτεταμένες αφισοκολλήσεις και μοίρασμα φυλλαδίου που περιλαμβάνει το περιεχόμενο και των 2 αφισών.

"Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο
θα ήταν παράνομες"

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ, ΕΚΦΡΑΣΗΣ,

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΙΤΕ ΜΕ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΕΙΤΕ ΜΕ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ...

ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΔΕ ΧΩΡΑΤΕ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ

Παρεμβάσεις της συνέλευσης πλατείας για την ανεργία την ανέχεια και τους θεσμούς διαχείρισης της φτώχειας

Τις εβδομάδες που πέρασαν η συνέλευση πλατείας Κερατσινίου - Δραπετσώνας προχώρησε σε μια σειρά παρεμβάσεων, με ανάρτηση πανό και μοίρασμα κειμένου, σχετικά με την ανεργία την ανέχεια και τους θεσμούς διαχείρισης της φτώχειας (unesco και λοιπά ιδρύματα ελεημοσύνης).

Το κείμενο που μοιράστηκε περιγράφει την ήδη γνωστή κατάσταση της αυξανόμενης ανεργίας και φτώχειας που χτυπά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας στον ελλαδικό χώρο, και ιδιαίτερα γειτονιές όπως το Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα. Προσπαθεί επίσης να αναδείξει τον ρόλο των θεσμών διαχείρισης της φτώχειας, φιλανθρωπικά ιδρύματα και ''κοινωνικές'' υπηρεσίες διαφόρων γνωστών ευεργετών που ενώ είναι οι ίδιοι που έχουν σοβαρό μερίδιο ευθύνης για την σκληρή ταξική πολιτική σε βάρος των καταπιεσμένων εμφανίζονται ταυτόχρονα ως σωτήρες.

Οι παρεμβάσεις περιλάμβαναν μαζικά μοιράσματα του κειμένου σε λεωφορειακές γραμμές της περιοχής, σε κεντρικούς δρόμους της πόλης και στον τοπικό ΟΑΕΔ με ανάρτηση πανό στον τελευταίο.

Πραγματοποιήθηκε επίσης και παρέμβαση στο παράρτημα της Unesco Πειραιώς και Νήσων στο Κερατσίνι με ανάρτηση πανό δίπλα από το κτίριο και μοίρασμα του κειμένου στην γειτονιά.

(πανό στον ΟΑΕΔ)

(πανό στην UNESCO)

(παρέμβαση στα λεωφορεία)

το κείμενο όπως μοιράστηκε

ακολουθεί το κείμενο:

ΑΝΕΡΓΙΑ – ΑΝΕΧΕΙΑ - ΘΕΣΜΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ

ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΥ ΠΑΖΛ

Ας φανταστούμε την κοινωνική πραγματικότητα σαν ένα παζλ. Τα κομμάτια του είναι τόσα πολλά και τόσο μικρά, ατάκτως ερριμμένα σε μία τεράστια έκταση. Η λύση του παζλ μοιάζει δύσκολη υπόθεση. Η  ακροδεξιά δικομματική κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και το “κράτος έκτακτης ανάγκης” των τελευταίων ετών, αποτελεί το εγχώριο μοντέλο επιβολής του νέου ολοκληρωτισμού. Κατακερματίζει την πραγματικότητα σε μικρά, σκόρπια κομμάτια, δημιουργεί και εντείνει το αίσθημα του φόβου στους εκμεταλλευόμενους, παρουσιαζόμενη ως ο μοναδικός σωτήρας και φύλακας της κοινωνικής ομαλότητας στο δρόμο προς το φάντασμα της ανάπτυξης. Από τη μία πλευρά, η υιοθέτηση και εφαρμογή της “θεωρίας των δύο άκρων” στόχο έχει να συντρίψει κάθε έναν που αντιστέκεται και να προκαλέσει το φόβο και το συμβιβασμό. Από την άλλη πλευρά εντείνεται μία ολομέτωπη και πολλές φορές κρυφή επίθεση εναντίον των εκμεταλλευόμενων με 1,5 εκατομμύριο ανέργους επισήμως, ληστρικές μεθόδους φορολόγησης, συνεχείς μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, κατάρρευση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, επερχόμενες απολύσεις χιλιάδων εκπαιδευτικών, διοικητικών υπαλλήλων κ.α. μέσω της διαθεσιμότητας, επαπειλούμενη απελευθέρωση των πλειστηριασμών, νέα αύξηση των εισιτηρίων στα ΜΜΜ κ.ο.κ. με τη λίστα να φαντάζει ατελείωτη, αποσπασματική και σεπολλά σημεία της αγνώστων λοιπών στοιχείων. Οι άνεργοι, οι εκμεταλλευόμενοι, αυτοί που καθημερινά δέχονται επίθεση αντιμετωπίζουν την απειλή της “κατάρρευσης”, την οποία τα ΜΜΕ με το θεαματικό των εικόνων τους προπαγανδίζουν συνεχώς.

Στο Κερατσίνι και στη Δραπετσώνα, όπως και σε κάθε φτωχή και ταξικά προσδιορισμένη περιοχή, η ανεργία είναι μία τεράστια πληγή και σκληρή πραγματικότητα. Σύμφωνα με τα στοιχεία από τον τοπικό ΟΑΕΔ, το τρέχον ποσοστό ανεργίας αγγίζει συνολικά το 40%. Ένα ποσοστό, όμως στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται οι άνεργοι που δεν έχουν εγγραφεί στο ταμείο ανεργίας ή δεν έχουν ανανεώσει την κάρτα ανεργίας τους (η μη εμπρόθεσμη ανανέωση επιφέρει πια άμεση διαγραφή του ανέργου), οι άνεργοι ναυτικοί (καταγράφονται στο Ν.Α.Τ. και είναι πολλοί στην περιοχή), οι εργαζόμενοι που βρίσκονται σε καθεστώς επίσχεσης εργασίας, οι αυτοαπασχολούμενοι που παρότι έχουν διακόψει την εμπορευματική δραστηριότητα συνεχίζουν τυπικά να θεωρούνται ενεργά απασχολούμενοι και πολλοί εργαζόμενοι που βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας λόγω της αναστολής εργασιών των επιχειρήσεων που δούλευαν (χαρακτηριστική περίπτωση μεταξύ άλλων η αλυσίδα “SPRIDER”, όπου οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ενταχθούν στο ταμείο ανεργίας γιατί δε θεωρούνται απολυμένοι). Επιπλέον από τα τρέχοντα καταγεγραμμένα ποσοστά προκύπτει ότι, στο Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα, οι μακροχρόνια άνεργοι (άνω του 1 έτους), οι άνεργες γυναίκες και οι άνεργοι άνω των 25 ετών αγγίζουν ή και ξεπερνούν το 50%.

Σε αυτές τις περιοχές, το σύστημα βοηθούμενο από τα πιστά σκυλιά του, τους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής, εφαρμόζει στην πράξη τη βάναυση πολιτική του. Εξάλλου η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από μέλος των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής στο Κερατσίνι και ο θάνατος του 19χρονου Θανάση Καναούτη, μετά από διαπληκτισμό με ελεγκτή εισιτηρίων, για ένα απλήρωτο εισιτήριο σε τρόλεϊ στο Περιστέρι εικονοποιούν την σκλήρυνση της επιβαλλόμενης πολυμέτωπης επίθεσης. Οι δύο θάνατοι οδήγησαν σε αλλεπάλληλες πορείες και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής με αρκετές συλλήψεις και τραυματισμούς, με κυριότερο εκείνον του Γαβριήλ Α. που έχασε το ένα του μάτι από ευθεία βολή δακρυγόνου στην διαδήλωση στο Κερατσίνι στις 18/9, την επομένη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.

Γνωρίζοντας, επομένως, τον κίνδυνο μία σπίθα να ανάψει τη φωτιά της κοινωνικής έκρηξης, το σύστημα έχει από καιρού εφεύρει άλλο ένα “αντιβιοτικό”, ένα υποκατάστατο του διαλυμένου “κράτους πρόνοιας”. Η ιδιωτική πρωτοβουλία παίρνει τη θέση του κράτους ή των Ο.Τ.Α. στο πεδίο των κοινωνικών παροχών, η φιλανθρωπία φοράει την καλή της ενδυμασία και εμείς καλούμαστε εθελοντικά να προσφέρουμε δωρεάν την εργασία μας και την υλική βοήθειά μας. Στο Κερατσίνι, όπου η ανέχεια και η ανεργία δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα, αυτό το νέο “αντιβιοτικό” πραγματοποιεί τα πρώτα μεγάλα και δυναμικά του βήματα. Πρόσφατη είναι η εγκατάσταση υποκαταστήματος της αστικής φιλανθρωπικής οργάνωσης της UNESCO στο Κερατσίνι, όπου ήδη σιτίζονται κάποιες οικογένειες και υπάρχει εγκατάσταση λουτήρων και άλλες παρεχόμενες υπηρεσίες. Η εν λόγω οργάνωση και άλλες τέτοιου είδους οργανώσεις, γεννήματα των “κατεχόντων” αυτού του κόσμου και πριμοδοτούμενα με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, αποτελούν θεσμούς διαχείρισης της φτώχειας που εξαπλώνεται. Παρέχουν ελεημοσύνη χωρίς να επιλύουν τις αιτίες του προβλήματος και παράλληλα δημιουργούν σχέσεις εξάρτησης μεταξύ αυτού που παρέχει και αυτού που δέχεται την παροχή και βάλλουν εναντίον της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσω της απάνθρωπης διαδικασίας της ελεημοσύνης. Τα ίδια συμφέροντα, οι ίδιοι μηχανισμοί που ευθύνονται για την εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση, την ανέχεια, έρχονται σε δεύτερο χρόνο να εμφανιστούν ως φιλάνθρωποι σωτήρες. Πρόκειται για το κοινωνικό πρόσωπο του απάνθρωπου κεφαλαίου στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης (χαρακτηριστική είναι η παρουσία της Μαριάννας Βαρδινογιάννη στα εγκαίνια του υποκαταστήματος της UNESCO στο Κερατσίνι, συνοδευόμενης από τον πρόεδρο του ομίλου UNESCO Πειραιά, Γιάννη Μαρωνίτη και με τις ευχές και υποσχέσεις για κάθε είδους βοήθεια του δημάρχου Κερατσινίου – Δραπετσώνας Λουκά Τζανή). Ταυτόχρονα, μέσω της εθελοντικής εργασίας (ξεκάθαρη η στόχευση στη δεξαμενή των ανέργων, επιχειρούν να καθησυχάσουν την ατομική και συλλογική συνείδηση μέσω της εθελοντικής συμμετοχής σε διαδικασίες κοινωνικών παροχών και να δημιουργήσουν ψευδαισθήσεις εκπλήρωσης του“κοινωνικού καθήκοντος”.

Τελευταία εμφάνιση της πρακτικής ανάληψης των κοινωνικών παροχών από ιδιώτες στο Κερατσίνι, είναι κι η απόπειρα του δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας να παραχωρηθεί δωρεάν το Δημοτικό Κολυμβητήριο Κερατσινίου στις νεοεμφανιζόμενες Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις (ΚΟΙΝ. Σ. ΕΠ.). Αυτές αποτελούν μορφώματα συνεταιρισμού κοινωνικού χαρακτήρα που συστήνονται με ταχείες διαδικασίες και χαρακτηρίζονται από ελαστικές εργασιακές σχέσεις και κυρίως εθελοντική εργασία, δημοτική οικονομική ενίσχυση και ευνοϊκούς όρους για συμμετοχή στα προγράμματα Ε.Σ.Π.Α. Η απόπειρα παραχώρησης προωθήθηκε παρά τη διαβεβαίωση αθλητικών συλλόγων της περιοχής ότι μπορούν να καλύψουν τα έξοδα συντήρησης του χώρου μέσω των εισφορών των μελών τους. Όλως τυχαίως βέβαια, στη δημιουργία της συγκεκριμένης επιχείρησης συνέβαλλαν μεταξύ άλλων δημοτικοί σύμβουλοι με προεξάρχοντα το δημοτικό σύμβουλο της δημοτικής αρχής Βενέτη και εύρωστοι οικονομικά φίλοι του δημάρχου. Τελικώς, το σχέδιο δεν ευδοκίμησε καθώς καταψηφίστηκε από το δημοτικό συμβούλιο. Η επανεμφάνισή του όμως τόσο στον τομέα του αθλητισμού, όσο και στον τομέα των βρεφονηπιακών σταθμών, της καθαριότητας κτλ δεν θα αργήσει καθώς ήδη αρκετοί δήμοι έχουν παραχωρήσει τη λειτουργία τέτοιων τομέων σε ιδιώτες, απολύοντας εργαζόμενους του δήμου και εκχωρώντας ζωτικής σημασίας τομείς στα χέρια ιδιωτών κερδοσκόπων.

Το σύστημα και όλοι οι υπηρέτες του, για να μπορέσει να επιβιώσει, προσπαθεί να διαχειριστεί τους εξαθλιωμένους, τους ανέργους και να καθυποτάξει τους αγωνιζόμενους, διαχέοντας τα κομμάτια του παζλ. Ποια είναι η δική μας απάντηση; Σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο, σε πόλεις και γειτονιές εμφανίζονται συλλογικά εγχειρήματα που δημιουργούν κοινωνικές σχέσεις στη βάση της αλληλεγγύης, της οριζοντιότητας και της ισότητας. Αυτές οι φωνές πρέπει να δυναμώσουν. Να αφουγκραστούμε, να συζητήσουμε και να αγωνιστούμε αυτό –οργανωμένα σπάζοντας την απομόνωση και τους μοναχικούς δρόμους, να παλέψουμε για τη δημιουργία ενός άλλου κόσμου ενάντια και πέρα από αναθέσεις σε κάθε λογής ειδικούς, ενάντια και πέρα από κάθε μορφής διαχωρισμούς. Ο στόχος τους είναι να μας υποτάξουν και να μας εξαθλιώσουν, η συλλογική μας δύναμη και η δημιουργική μας θέληση μπορεί τους συντρίψει. Τότε θα συνθέσουμε εμείς οι ίδιοι το παζλ της δικής μας πραγματικότητας.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας