Επιστροφή της συνέλευσης στις πλατείες

Τη Δευτέρα 1η Απρίλη στις 6.00μμ θα πραγματοποιηθεί η τελευταία συνέλευση στο πολιτιστικό κέντρο Μελίνα Μερκούρη, Εμμ. Μπενάκη 70, στην Αμφιάλη. Η περίοδος του χειμώνα τελείωσε, ο καιρός ανοίγει, η μέρα μεγαλώνει και από την Δευτέρα 8/4 η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας επιστρέφει κάθε Δευτέρα στις 7.00μμ στην πλατεία Λαού στα Ταμπούρια. Διαρκές ανοιχτό ραντεβού στις αυτοοργανωμένες διαδικασίες και στους δρόμους του αγώνα.

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

Η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας δε θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 19/3 (καθαρά Δευτέρα) και τη Δευτέρα 25/3 (25η Μαρτίου) και μεταφέρεται εκτάκτως για την Τρίτη 19/3 και την Τρίτη 26/3, στις 18:00, στο πολιτιστικό κέντρο Μελίνα Μερκούρη (Εμμ. Μπενάκη 70 - Αμφιάλη).

Αλληλεγγύη στον αγώνα των κατοίκων της Ιερισσού και της Χαλκιδικής

Στο δάσος των Σκουριών στη Χαλκιδική τα τελευταία  χρόνια  εξελίσσεται το μοντέλο ανάπτυξης που ευαγγελίζονται όλοι οι σωτήρες μας, κυβέρνηση ,τρόικα, ντόπιο & διεθνές κεφάλαιο, Μ.Μ.Ε. Η Ελληνική κυβέρνηση με απευθείας ανάθεση και χωρίς κανένα όφελος,  παραχωρεί το δικαίωμα εκμετάλλευσης  & εξόρυξης  μεταλλευμάτων (χρυσός, χαλκός) μιας τεράστιας έκτασης 317.000 στρεμμάτων σε μια πολυεθνική. Με πρόσχημα την ανάπτυξη και την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας συντελείται μια περιβαλλοντολογική καταστροφή που το μέγεθος της δεν δύναται να προσδιοριστεί, θέτει όμως σε άμεσο κίνδυνο την ζωή των κατοίκων της περιοχής.

Το μοντέλο ανάπτυξης που προωθείται στην Χαλκιδική & γενικότερα στη Β. Ελλάδα για την μεταλλευτική δραστηριότητα εντάσσεται στο συνολικό ξεπούλημα των φυσικών πόρων & των δημόσιων υποδομών στο κεφάλαιο.

Οι κάτοικοι της περιοχής αγωνίζονται κόντρα στην υποβάθμιση της ζωής τους, ενάντια στο χρυσό θάνατο αρνούμενοι να θυσιαστούν στο βωμό του κέρδους για λίγες θέσεις εργασίας με μισθούς πείνας. Στον αγώνα τους αυτό έχουν δεχθεί σκληρή  καταστολή & αστυνομική  βία από τον κρατικό μηχανισμό με αποκορύφωμα την 7 Μαρτίου 2013. Η λυσσαλέα επίθεση του κράτους περιλαμβάνει την εισβολή όλων των κατασταλτικών δυνάμεων του (ασφαλίτες, ΜΑΤ, ΕΚΑΜ) στην Ιερισσό. Εισβολές σε σπίτια, συλλήψεις, χημικά. Για άλλη μια φορά το κράτος δείχνει το πρόσωπο του. Το μήνυμα ξεκάθαρο. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου πάνω από την ανθρώπινη ζωή &  την αξιοπρέπεια. Οι κάτοικοι όμως αντιδρούν, οργανώνονται  και συγκρούονται  μαζικά με τις δυνάμεις καταστολής. Η εικόνα γνωστή, πουθενά στον κόσμο οι εξορύξεις του χρυσού δεν έγιναν ειρηνικά παρά μόνο με εξεγέρσεις  νεκρούς & φυλακίσεις.

Η απάντηση  δεν μπορεί παρά να είναι η αλληλεγγύη μας στο δίκαιο αγώνα τους.

ΖΩΗ ΟΧΙ ΧΡΥΣΟΣ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΟΧΙ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ
 

Το φουγάρο του θανάτου ξανά στο προσκήνιο

Τη δεκαετία του ’80 μετά από μακροχρόνιους και επίμονους αγώνες των κατοίκων, το εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι διέκοψε τη λειτουργία του μπαίνοντας μετά από δεκαετίες ρύπων, πνευμονολογικών παθήσεων και καρκίνων σε καθεστώς «ψυχρής εφεδρείας». Ο «δράκος», ο «χάρος», «το φουγάρο του θανάτου» ήταν τα ονόματα που είχαν δώσει οι κάτοικοι στο εργοστάσιο τότε, λόγω της αδιανόητης ρύπανσης και των πολλών ασθενειών.

Το 1996, η τότε δημοτική αρχή του κυρίου Χάσκα, υπέγραψε συμφωνία επαναλειτουργίας του εργοστασίου με την ΔΕΗ παρουσία των υπουργών ΥΠΕΧΩΔΕ & ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ της τότε κυβέρνησης, Κώστα Λαλιώτη και Βάσως Παπανδρέου. Η συμφωνία αφορούσε στη μερική λειτουργία για 3+3 χρόνια του εργοστασίου, αντισταθμιστικά οφέλη για τον δήμο, οριστική παύση της λειτουργίας του μετά τα 6 χρόνια και μετατροπή του σε Μουσείο Τεχνολογίας και Εθνικής Αντίστασης, με πάρκο και πρόσβαση στη θάλασσα για τους κατοίκους.

Όπως ήταν αναμενόμενο από τους τοπικούς και κυβερνητικούς οργανωτές της εξαπάτησης των κατοίκων, όταν η συμφωνία έληξε μια άλλη υπογράφηκε και συνεχίζεται το ίδιο έργο μέχρι σήμερα από όλες τις δημοτικές αρχές. Η λειτουργία του εργοστασίου μόνο επιβλαβής είναι για τους κατοίκους και το μικροκλίμα της περιοχής. Τα αντισταθμιστικά οφέλη αποδείχτηκαν άνθρακες. Ένα υπαίθριο θέατρο (χώρος εκδηλώσεων) 1000 θέσεων που θα κατασκευαζόταν απέναντι από το εργοστάσιο δε φτιάχτηκε ποτέ. Το πάρκο Πρεσσόφ, ιδιοκτησίας της ΔΕΗ, που θα αποδιδόταν στο δήμο, δεν αποδόθηκε ποτέ. Και τα ελάχιστα χρηματικά ποσά δίνονταν πάντα ετεροχρονισμένα με την προϋπόθεση υπογραφής νέας συμφωνίας συνέχισης της λειτουργίας του εργοστασίου.

Οι εκάστοτε δημοτικές παρατάξεις όλα αυτά τα χρόνια έκαναν πάντα πομπώδεις δηλώσεις πριν από κάθε δημοτική εκλογική αναμέτρηση σχετικά με το κλείσιμο του εργοστασίου και μετά σφύριζαν αδιάφορα. Ενώ η ΔΕΗ επιβάλλει πάντα «συμφωνίες» αποικιακού τύπου και εκβιάζει κάθε φόρα την απόδοση των αντισταθμιστικών οφειλών της με την υπογραφή νέας συμφωνίας.

Σήμερα το θέμα επανέρχεται με χειρότερους όρους. Η δημοτική αρχή και προσωπικά ο κύριος Τζανής προωθεί «πρόταση» μακροχρόνιας λειτουργίας του εργοστασίου (25 έτη) με την κατασκευή και νέων μονάδων παραγωγής ενέργειας. Ίσως για να γίνει το εργοστάσιο πιο ελκυστικό σε ιδιωτικά κεφάλαια που θα ήθελαν να το αγοράσουν στο πλαίσιο «απελευθέρωσης»-ιδιωτικοποίησης της αγοράς ενέργειας. Ίσως γιατί ενδιαφέρεται κι η COSCO. Το «τυράκι» θα είναι και πάλι τα περίφημα «αντισταθμιστικά οφέλη»: 200.000 ευρώ το χρόνο και εξόφληση προηγούμενων οφειλών από τη ΔΕΗ προς το δήμο, απόδοση του Πρεσσόφ στο δήμο και 8 στρεμμάτων για 25ετη χρήση, κυριότητας του ΑΗΣ Αγ. Γεωργίου. Τόσο κοστολογεί την υγεία μας ο αξιότιμος κύριος δήμαρχος.

Όμως, οι κάτοικοι που ήδη μαστιζόμαστε από την ανέχεια και την ανεργία, δε χρειαζόμαστε την παράταση και επέκταση λειτουργίας άλλης μιας εστίας μόλυνσης που μόνο επιβαρυντικά λειτουργεί για τη ζωή μας. Φτάνει πια η αντιμετώπισή μας ως ανθρώπινη χωματερή όλου του λεκανοπεδίου.

Εδώ ήταν που ήθελαν να φτιάξουν χαβούζα λυμάτων τη δεκαετία του ’70 (στο Σχιστό), που αποτράπηκε εξαιτίας των αγώνων των κατοίκων. Εδώ ήταν για δεκαετίες η χωματερή όλου του λεκανοπεδίου και συνεχίζει να λειτουργεί ο σταθμός μεταφόρτωσης των απορριμμάτων (κάποιοι από τους λόφους δεξιά και αριστερά στη λεωφόρο Σχιστού είναι από σκουπίδια που έχουν επιχωματωθεί). Εδώ οι Μποδοσάκηδες με τα εργοστάσια λιπασμάτων και τις υαλουργίες για δεκαετίες σακάτευαν εργάτες, μόλυναν τη θάλασσα και ρύπαιναν την ατμόσφαιρα και το χώμα. Εδώ είναι που έχουμε 2 εν ενεργεία νεκροταφεία αφού αυτό της Ανάστασης που θα αποδιδόταν ως πάρκο στους κατοίκους συνεχίζει να λειτουργεί. Εδώ είναι που φυτεύτηκε άλλη μια ρυπογόνος εστία όπως το βιομηχανικό πάρκο Σχιστού. Εδώ είναι ο σταθμός συγκέντρωσης και διανομής φυσικού αερίου όλου του λεκανοπεδίου, με τους κινδύνους που προκύπτουν από μια ενδεχόμενη ανάφλεξη-έκρηξη (στη Ρεβυθούσα). Εδώ συγκεντρώνονται όλα τα λύματα του λεκανοπεδίου (στην Ψυτάλλεια), που κατέστρεψαν τον Σαρωνικό, αναδύουν απίστευτες οσμές τους καλοκαιρινούς μήνες και είναι επικίνδυνα για σοβαρές ασθένειες μέσω κουνουπιών.

Δεν είμαστε διατεθειμένοι να συναινέσουμε ή να σιωπήσουμε. Δε θα επιτρέψουμε την επικύρωση καμίας «συμφωνίας». Γι’ αυτό καλούμε σε συγκέντρωση στο δημοτικό συμβούλιο που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 28/2, 8.00μμ, στο δημαρχείο Κερατσινίου-Δραπετσώνας, που θα τεθεί προς ψήφιση η συγκεκριμένη «πρόταση», που συνεχίζει ωστόσο να μην έχει δημοσιοποιηθεί στους κατοίκους.

Όποιος/α δημοτικός/η σύμβουλος ψηφίσει τη συμφωνία συνέχισης και επέκτασης λειτουργίας του εργοστασίου θα είναι υπόλογος/η απέναντι στους κατοίκους του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας και κυρίως στους νέους ανθρώπους και στα παιδιά.

Τα έργα τους, οι επενδύσεις τους και η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται θα ολοκληρώσουν την ισοπέδωση όσων δε λεηλατήθηκαν από την κρίση τους.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Η ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 28/2, 8.00μμ
ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

κάθε Δευτέρα 6.00μμ στο πολιτιστικό κέντρο Μελίνα Μερκούρη

Εμμ. Μπενάκη 70, Αμφιάλη

(μέχρι να ανοίξει ο καιρός και να επιστρέψουμε στις πλατείες)

suneleushkeratsiniou.blogspot.gr

Γενική απεργία Τετάρτη 20 Φλεβάρη

Η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας καλεί την Τετάρτη 20/2, στις 11.00πμ, στο Μουσείο (Τοσίτσα & Πατησίων) για να πορευτούμε από κοινού στην απεργιακή διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας.

Κόντρα στον κοινωνικό χειμώνα που επιβάλλουν τα ντόπια και διεθνή οικονομικά συμφέροντα και διευθυντήρια εξουσίας, να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις μιας νέας άνοιξης.