22/10/14

Εκεί που τελειώνει το μαχαίρι του φασίστα συνεχίζουν τα γκλοπ της αστυνομίας

Τετρασέλιδο έντυπο της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας και του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ, που μοιράζεται αυτό το διάστημα σε χιλιάδες αντίτυπα χέρι-χέρι σε δρόμους, πλατείες, σχολεία του Κερατσινίου.





21/9/14

Σχετικά με την αντιφασιστική διαδήλωση της Πέμπτης 18/9/2014 στο Κερατσίνι και τους δεκάδες συλληφθέντες



Η αντιφασιστική διαδήλωση της Πέμπτης 18 Σεπτέμβρη 2014 στο Κερατσίνι, έναν χρόνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από μαχαιροβγάλτες νεοναζιστικού τάγματος εφόδου της χρυσής αυγής, χαρακτηρίστηκε από τη συμμετοχή πολλών χιλιάδων διαδηλωτών και την εφαρμογή ενός κατασταλτικού σχεδίου κατατεμαχισμού και διάλυσής της από διμοιρίες των ΜΑΤ και μηχανοκίνητες ομάδες ΔΕΛΤΑ.

Πολλά μπλοκ διαδηλωτών δέχτηκαν τις επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής με αποτέλεσμα κάτω από την οδό Σαλαμίνος άλλα τμήματα της διαδήλωσης να κινηθούν ευθεία, άλλα αριστερά και άλλα δεξιά, χωρίς να κατορθώσουν ποτέ να συγκλίνουν ξανά ενώ συνέχιζαν να βρίσκονται υπό ασφυκτική αστυνομική πίεση. Χαρακτηριστική περίπτωση η επίθεση στο μπλοκ του ΕΕΚ με αποτέλεσμα τον τραυματισμό από γκλοπ στο κεφάλι και κάταγμα στο χέρι του διαδηλωτή που βαστούσε το πανό. Εκείνο το μπλοκ, όμως, που δέχτηκε τη μεγαλύτερη πίεση και διαδοχικές επιθέσεις με προφανή σκοπό τη διάλυσή του και κατόπιν την προσαγωγή και σύλληψη δεκάδων διαδηλωτών με κατασκευασμένα (όπως συνήθως) κατηγορητήρια, ήταν αυτό των αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων της περιοχής, της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας και του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ.

Ο κατασταλτικός σχεδιασμός της «μηδενικής ανοχής» ενάντια στη διαδήλωση βρήκε πάτημα στις διαδοχικές επιθέσεις ομάδων που κινούνταν περιμετρικά των μπλοκ της διαδήλωσης, πολλές από τις οποίες ήταν αμφιλεγόμενης στόχευσης έως αντικοινωνικού χαρακτήρα. Με αποκορύφωμα την επίθεση στο εν λειτουργία Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών επί της λεωφόρου Σαλαμίνος, όπου μέσα βρίσκονταν εργαζόμενοι και δημότες. Εκεί χτυπήθηκαν και διαδηλωτές αριστερού μπλοκ που γιουχάιζαν και προσπαθούσαν να αποτρέψουν τη συνέχιση μιας επίθεσης με σαφείς κινδύνους, με αποτέλεσμα μια διαδηλώτρια να μεταφερθεί στο Αττικό νοσοκομείο με χτύπημα στον αυχένα και προσωρινή απώλεια όρασης (οι εν λόγω ομάδες, συνεχίζοντας, πραγματοποίησαν κι άλλες αντίστοιχες ενέργειες στην περιοχή των Ταμπουρίων, στην πλατεία Κύπρου, στην πλατεία Λαού και στους γύρω δρόμους, σε ορισμένες περιπτώσεις χυδαιολογώντας, βρίζοντας και απειλώντας κατοίκους).

Με αυτές τις αφορμές πολλές διμοιρίες ΜΑΤ έκαναν την εμφάνισή τους αριστερά και δεξιά της διαδήλωσης, στη διασταύρωση της Σαλαμίνος με την Κωνσταντινουπόλεως, περιμετρικά του μπλοκ της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας και του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης και ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ. Η ρίψη κάποιων πετρών και μολότοφ προς τα ΜΑΤ από τις ίδιες ομάδες εκτός μπλοκ, πάνω από τα κεφάλια των διαδηλωτών αλλά και πάνω στα κεφάλια των περιφρουρήσεων και εκείνων που κρατούσαν το πανό (με αποτέλεσμα μικρούς τραυματισμούς συντρόφων), αποτέλεσαν το τελικό έναυσμα για την κάθετη επίθεση των διμοιριών στο μπλοκ με ταυτόχρονη χρήση πολλών δακρυγόνων, κόβοντάς το στα δύο τη στιγμή που έστριβε με κατεύθυνση τα Ταμπούρια.

Μετά την πρώτη επίθεση στην οδό Σαλαμίνος και το σπάσιμο του μπλοκ των τοπικών αυτοοργανωμένων συλλογικοτήτων -το οποίο στηρίχθηκε με φυσική παρουσία και περιφρουρήσεις και από πολλά άλλα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα τόσο από τις περιοχές του Πειραιά και της δυτικής Αθήνας όσο και από άλλες περιοχές του λεκανοπεδίου- το μπροστινό κομμάτι κατέβηκε προς την πλατεία Κύπρου (δημαρχείο). Εκεί δέχτηκε νέα επίθεση από ομάδα ΔΕΛΤΑ, η οποία έπεσε με τα μηχανάκια πάνω στους τελευταίους, ανατρέποντας και συλλαμβάνοντας έναν σύντροφο, στον οποίο τελικά αποδόθηκαν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος για κατοχή-χρήση μολότοφ, έκρηξη και εμπρησμό, ο οποίος κρατείται στη ΓΑΔΑ και καλείται σε ανακριτική απολογία τη Δευτέρα 22/9 με κίνδυνο να προφυλακιστεί. Κατηγορίες ανυπόστατες και κατασκευασμένες, όχι μόνο γιατί ο σύντροφος δεν έχει καμία απολύτως σχέση με όσα του αποδίδονται αλλά και γιατί στο δημαρχείο, στην πλατεία Κύπρου και τριγύρω δεν έπεσε καμία μολότοφ.

Το πίσω κομμάτι του μπλοκ αδυνατώντας μετά την αρχική αστυνομική επίθεση να στρίψει προς Ταμπούρια ανασυγκροτήθηκε επί της Σαλαμίνος, ένα πλαϊνό πανό μπήκε μπροστά και το μπλοκ κινήθηκε προς την κατεύθυνση της Νίκαιας, στρίβωντας δεξιά στην οδό Ψαρρών (προς τα κάτω) σε μια προσπάθεια να κινηθεί προς την πλατεία Λαού στα Ταμπούρια. Η πίεση των κατασταλτικών δυνάμεων ήταν ασφυκτική καθώς το μπλοκ πορευόταν περικυκλωμένο από διμοιρίες των ΜΑΤ και όταν επιχείρησε να στρίψει στην οδό Αγχιάλου για να πάει προς την πλατεία Λαού δέχτηκε ξανά δριμεία επίθεση τόσο από τις διμοιρίες των ΜΑΤ όσο και από ομάδα ΔΕΛΤΑ, με αποτέλεσμα την διάλυσή του, την καταδίωξη, τον τραυματισμό και περικύκλωση πολλών διαδηλωτών στα γύρω στενά και τη μεταφορά τους στην οδό Υπαπαντής μπροστά από την ομώνυμη εκκλησία, με παράλληλο λεκτικό τραμπουκισμό των συλληφθέντων από τις αστυνομικές δυνάμεις και άρνηση παροχής πρώτων βοηθειών.

Είναι το σημείο όπου έγινε η μαζική προσαγωγή-σύλληψη δεκάδων συντρόφων και συντροφισσών, στους οποίους αποδόθηκαν επίσης βαριές κατηγορίες σε βαθμό όμως πλημμελήματος, αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από δύο μέρες κράτησης και τους ορίστηκε δίκη στις 2 Οκτώβρη. Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ο τρόπος απόδοσης των -έτσι κι αλλιώς- ανυπόστατων κατηγοριών στους 61 συλληφθέντες από την οδό Υπαπαντής. Αφού τους συγκέντρωσαν όλους, με την καθοδήγηση του κέντρου επιχειρήσεων της αστυνομίας, άρχισαν αυθαίρετα, με τυχαία διαλογή, χωρίς κάποιο κριτήριο, να τους χωρίζουν σε πεντάδες και εξάδες και να τους καταγράφουν ως διαφορετικά γκρουπ συλληφθέντων, στους οποίους τελικά απέδωσαν παρεμφερείς αλλά λίγο διαφορετικές κατηγορίες, για να είναι πιο αληθοφανές το σενάριο της σύλληψής τους σε διαφορετικά κοντινά σημεία όπου «προέβαιναν σε σειρά παράνομων πράξεων». Τρανταχτό παράδειγμα της απρόκλητης επίθεσης και των αναίτιων συλλήψεων είναι η περίπτωση δυο διαδηλωτών που ενώ αρχικά κρατήθηκαν στο τέλος τους άφησαν να φύγουν επειδή δεν χωρούσαν στα αστυνομικά οχήματα που ήρθαν να παραλάβουν τους προσαχθέντες. Επίσης, η ομάδα ΔΕΛΤΑ κινούμενη προς τους διαδηλωτές που έρχονταν από την οδό Ψαρρών απώθησε βίαια ολιγομελή ομάδα συντρόφων/ισσων από το Κερατσίνι που επανασυγκροτούσαν την κεφαλή του μπλοκ, βαστώντας το κεντρικό πανό στη διασταύρωση της οδού Αγχιάλου με την Βενιζέλου (κοντά στην πλατεία Λαού), για να ενωθούν ξανά με τους υπόλοιπους, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό από γκλοπ μιας συντρόφισσας στο κεφάλι.

Στην αντιφασιστική διαδήλωση της Πέμπτης 18/9/2014 στο Κερατσίνι, εφαρμόστηκε εξόφθαλμα ένα προσχεδιασμένο κατασταλτικό σχέδιο από το «κράτος έκτακτης ανάγκης» και «μηδενικής ανοχής», στη βάση του δόγματος «Νόμος και Τάξη» και της «θεωρίας των άκρων» που επανήλθε με τις δηλώσεις του υπουργού δημόσιας τάξης Κικίλια ενόψει της αντιφασιστικής διαδήλωσης περί «αποφασιστικότητας να μην μετατραπεί η ελληνική δημοκρατία σε δημοκρατία της Βαϊμάρης». Με κινητοποίηση 4.000 αστυνομικών και αξιοποίηση της απρονοησίας, των άστοχων έως και αυτιστικών «επιθετικών» επιλογών, που για λίγα σπασμένα τζάμια αμφιλεγόμενων ή άκυρων «στόχων», έδωσαν το απαραίτητο πάτημα για την εφαρμογή του κατασταλτικού σχεδίου. «Λογικές», «πρακτικές», «νοοτροπίες», που δε μας είναι απλά ξένες αλλά εχθρικές, αφού δεν υπολογίζουν κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό τους, απαξιώνουν τις συλλογικές διαδικασίες, ακυρώνουν αυθαίρετα και μονομερώς τις συλλογικές αποφάσεις και χαρακτηρίζονται από τραμπούκικες και αντικοινωνικές συμπεριφορές.

Δεν είμαστε, όμως, διαθέσιμοι αναλώσιμοι για την εφαρμογή της «θεωρίας των άκρων» ούτε για καμία άλλη κατασταλτική μεθόδευση. Όλοι οι συλληφθέντες -είτε στην οδό Υπαπαντής είτε στο δημαρχείο Κερατσινίου- προέρχονται από το μπλοκ της Συνέλευσης της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας και του αυτοοργανωμένου χώρου αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ, εκτός από δυο συλληφθέντες (ο ένας ανήλικος) που προσήχθησαν ο καθένας μόνος του και τους αποδόθηκε η κατηγορία της «διατάραξης κοινής ειρήνης» με την επιβαρυντική διάταξη των «καλυμμένων χαρακτηριστικών προσώπου» (κακούργημα του κουκουλονόμου), οι οποίοι επίσης κρατούνται στη ΓΑΔΑ και θα οδηγηθούν την Δευτέρα 22/9 για απολογία στον ανακριτή. Κι αν από τη μια είναι βέβαιο ότι μια μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση θα διεξαχθεί στη δίκη των 61 συλληφθέντων στην οδό Υπαπαντής, αυτό που πρέπει να γίνει ρητό αυτή την ώρα είναι ότι δεν μπορεί να υπάρχει ούτε ως σκέψη η πιθανότητα προφυλάκισης είτε του συντρόφου Νίκου Α. που συνελήφθη έξω από το δημαρχείο Κερατσινίου και του φόρτωσαν βαριές κακουργηματικές κατηγορίες είτε των δυο νεαρών διαδηλωτών που τους χρέωσαν με τον κουκουλονόμο με μόνη εναντίον τους κατηγορία είναι τη «διατάραξη κοινής ειρήνης».

Ο αυτοοργανωμένος κοινωνικός-ταξικός αγώνας, ενάντια στη φασιστική θηριωδία, τον κρατικό ολοκληρωτισμό, την καπιταλιστική ερημοποίηση, θα συνεχιστεί τόσο στο Κερατσίνι όσο και στις υπόλοιπες γειτονιές και οι δικαστικές αρχές θα έχουν να αντιμετωπίσουν ένα πολιτικό σώμα συλληφθέντων, αφού οι περισσότεροι/ες προέρχονται από οργανωμένα συλλογικά σχήματα (πολιτικές ομάδες, στέκια, καταλήψεις, συνελεύσεις γειτονιών).


Αυτοοργανωμένες κοινότητες αγώνα, δημιουργικότητας, αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες αντιφασίστες διαδηλωτές

της Πέμπτης 18/9 στο Κερατσίνι

ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΗ

ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ

Συγκέντρωση αλληλεγγύης Δευτέρα 22/9, 11.00πμ, δικαστήρια Πειραιά

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας
 (suneleushkeratsiniou.blogspot.gr) 
Αυτοοργανωμένος χώρος, αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ
 (anarxiko-resalto.blogspot.gr)

13/9/14

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ, ΠΕΜΠΤΗ 18/9, 6.00μμ, Πλ.Νίκης - Π.Τσαλδάρη (τριγωνάκι-ζαρντέν), 1 ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ



ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ
ΠΕΜΠΤΗ 18/9, 18.00, πλ. Νίκης (τριγωνάκι-ζαρντέν), Π. Τσαλδάρη
1 ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ

Στις 18/9/2013 δολοφονείται ο Παύλος Φύσσας στο Κερατσίνι από τάγμα εφόδου της χρυσής αυγής γιατί όρθωσε το ανάστημά του στη φασιστική πανούκλα. Η δολοφονία αυτή δεν ήταν η αρχή της δράσης της νεοναζιστικής συμμορίας. Είχαν προηγηθεί σωρεία ρατσιστικών επιθέσεων, πογκρόμ και δολοφονιών κατά μεταναστών. Όπως η «εκκαθάριση» από μετανάστες της πλατείας του Αγ. Παντελεήμονα στην Αθήνα το 2009 με τη συνδρομή της αστυνομίας και των αρμόδιων υπουργών και η εγκαθίδρυση ενός λευκού απαρντχάιντ απαγόρευσης διέλευσης ανθρώπων με διαφορετικό χρώμα δέρματος. Όπως το πολυήμερο πογκρόμ υπό την επίβλεψη και στήριξη και πάλι της αστυνομίας στο κέντρο της Αθήνας μετά τη δολοφονία του Μανώλη Καντάρη στην οδό Γ’ Σεπτεμβρίου τον Μάιο του 2011. Όπως οι εκατοντάδες αιματηρές επιθέσεις σε δρόμους και σε σπίτια μεταναστών, ανάμεσά τους η επίθεση σε σπίτι αιγύπτιων αλιεργατών το καλοκαίρι του 2012 στο Πέραμα με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό ενός μετανάστη και η δολοφονία του πακιστανού μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα τα ξημερώματα της 17ης Γενάρη 2013. Είχαν, επίσης, προηγηθεί μέσα στα χρόνια επιθέσεις -εμπρηστικές ή ομάδων κρούσης- κατά αυτοοργανωμένων χώρων, στεκιών και καταλήψεων, όπως η υπόθεση της επίθεσης με μαχαίρια στο αναρχικό στέκι αντίπνοια στις 30/6/2008 κατά την οποία είχαν τραυματιστεί δυο σύντροφοι, που εκδικάζεται στις 19/9 στο πρωτοδικείο της οδού Δέγλερη στην Αθήνα (δυο από τα φασιστοειδή είχαν προσαχθεί τυχαία κατά τη διαφυγή τους και αποδέχτηκαν τη συμμετοχή τους). Ενώ λίγες μέρες πριν τη δολοφονία Π. Φύσσα είχε προηγηθεί η επίθεση κατά συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα.
Η άνοδος της χρυσής αυγής -που για πολλά χρόνια ήταν μια περιθωριακή παρακρατική-νεοναζιστική συμμορία «αγανακτισμένων πολιτών»- και η είσοδος της στο κοινοβούλιο μετά τις εκλογές του Ιούνη 2012 δεν ήταν τυχαία. Προωθήθηκε από τις ίδιες τις συστημικές δυνάμεις (κρατικές υπηρεσίες, κόμματα εξουσίας) ως συμπληρωματικός μηχανισμός τής ολοένα σκληρότερης επίσημης κρατικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής κατά των μεταναστών εργατών και προσφύγων πολέμου: καταδιώξεις και θάνατοι στα σύνορα, καθημερινές επιχειρήσεις «σκούπα» (Ξένιος Δίας), απελάσεις, ταπεινώσεις, ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια και 18μηνος εγκλεισμός των «χωρίς χαρτιά» σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς καν το πρόσχημα της τέλεσης κάποιου αδικήματος. Προωθήθηκε ως αντίβαρο στην αυξανόμενη κοινωνική ριζοσπαστικότητα και συγκρουσιακότητα που γέννησε η εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 και οι μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στα μνημόνια κοινωνικής υποδούλωσης και λεηλασίας μετά την άνοιξη του 2010 με αποκορύφωμα τα συγκρουσιακά γεγονότα της 12ης Φλεβάρη 2012. Ως μια δύναμη κρούσης στο δρόμο στη θέση του ΛΑΟΣ που είχε το ρόλο μιας θεσμικής ακροδεξιάς των τηλεοπτικών πάνελ και των κοινοβουλευτικών επερωτήσεων και που θεωρήθηκε ότι «κάηκε» ως συστημικό χαρτί μετά τη συμμετοχή του στην ολιγόμηνη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ τον χειμώνα 2011-12 με πρωθυπουργό τον εκπρόσωπο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου Λουκά Παπαδήμο. Μια αυτοδιαφημιζόμενη ως αντισυστημική δύναμη -από τα έγκατα του ίδιου του συστήματος, από το λεγόμενο «βαθύ κράτος»: την αστυνομία, τον στρατό, την ΚΥΠ- που αναδείχθηκε κοινωνικά μέσα από τα στημένα ρεπορτάζ για την προστασία των ηλικιωμένων που φοβούνται να πάρουν τη σύνταξη τους από τα τραπεζικά μηχανήματα ανάληψης και την «υπόσχεση» ότι «θα πέσουν σφαλιάρες στα λαμόγια, στους πατριδοκάπηλους, στους προδότες πολιτικούς». Τελικά, όπως ήταν αναμενόμενο, ούτε μια σφαλιάρα δεν έπεσε (εκτός από την θρασύδειλη επίθεση του Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλη) ενώ η «αντισυστημική» οργάνωση ψήφισε στο κοινοβούλιο τη διαγραφή των χρεών των ΠΑΕ, κάθε φοροελάφρυνση για το εφοπλιστικό κεφάλαιο, την πώληση-ιδιωτικοποίηση της Αγροτικής Τραπέζας στην οποία είναι υποθηκευμένο το μεγαλύτερο μέρος της αγροτικής γης και δημιούργησε άτυπα δουλεμπορικά γραφεία «εύρεσης εργασίας μόνο για έλληνες» με ημερομίσθιο 15 ευρώ. 
Η χρυσή αυγή για περισσότερο από ένα χρόνο υπήρξε το αγαπημένο παιδί του συστήματος στην επιχείρηση «ανακατάληψης των πόλεων από τους μετανάστες και τους ταραχοποιούς» όπως την είχε ανακοινώσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, στο πλαίσιο του ευρύτερου δόγματος «Νόμος και Τάξη», μέσα σε περιβάλλον καπιταλιστικής κρίσης, επιβολής καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και έντονων κοινωνικών-ταξικών αγώνων και συγκρούσεων. Οι κυβερνητικές δυνάμεις και ιδιαίτερα το ακροδεξιό επιτελείο της ΝΔ είχε σταθερές γέφυρες επικοινωνίας μαζί τους, όπως κατέδειξε η περίπτωση Μπαλτάκου, την ίδια στιγμή που χτυπούσε με δριμύτητα τις πολύμορφες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις, με χαρακτηριστικότερη κατασταλτική ενέργεια τη σύλληψη και τον βασανισμό 15 αντιφασιστών σε μοτοπορεία στο κέντρο της Αθήνας στις 30/9/2012. Τα ΜΜΕ -που σήμερα τους αποστρέφονται και τους καταδικάζουν- με διαρκή ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, καλέσματα σε τηλεοπτικά πάνελ, επιχειρούσαν για καιρό να εξευγενίσουν την εικόνα της φασιστοσυμμορίας, να «ξεπλύνουν» τη δολοφονική τους δράση και τις πολυεπίπεδες μαφιόζικες δραστηριότητες και εκδουλεύσεις τους, να κάνουν οικεία και τετριμμένη την παρουσία των φασιστών στην πολιτική ζωή και στους δρόμους, να κατοχυρώσουν ως κανονικότητα την ύπαρξη και δράση των ταγμάτων εφόδου. Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαίος συστημικός δημοσιογράφος λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα είχε θέσει ρητά το ζήτημα μιας ενδεχόμενης μελλοντικής συγκυβέρνησης με τη συμμετοχή «μιας πιο σοβαρής χρυσής αυγής». 
Οι τάσεις αυτονόμησης όμως των φρουρών του συστήματος, οι ολοένα και περισσότερες μονομερείς και απροκάλυπτα δολοφονικές πρωτοβουλίες τους, οι οποίες προσανατολίζονταν πλέον εμφατικά κατά κομμουνιστών και αναρχικών με κίνδυνο για το καθεστώς να προκαλέσουν εκτεταμένες συγκρούσεις, εξεγερτικά γεγονότα και την αναβίωση ενός αιματηρού εμφυλίου έστω και χαμηλής κλίμακας, μετέτρεψαν τη φασιστοσυμμορία από παράγοντα καθεστωτικής σταθερότητας σε παράγοντα αποσταθεροποίησης που έπρεπε να ελεγχθεί και να περιοριστεί. Έτσι γεννήθηκε το πιο σύντομο ανέκδοτο, αυτό του «κρατικού αντιναζισμού», με τις διώξεις και τις προφυλακίσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Οι ίδιες συστημικές μηχανές (πολιτικές, οικονομικές, προπαγανδιστικές) που έστησαν τη νομιμοποιητική βάση του φασισμού και πριμοδότησαν τα τάγματα εφόδου, είναι που τώρα -λόγω των απαραίτητων ενδοκαθεστωτικών ανακατατάξεων- πουλάνε αντιφασισμό και κάνουν εκκλήσεις για κοινωνική ομαλότητα. Την ίδια στιγμή που στήνουν παντού στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, φαρμακονήσια και μανωλάδες, φυλακές υψίστης ασφαλείας για τους απείθαρχους και επιβάλλουν κοινωνικά τη γενικευμένη καπιταλιστική ερημοποίηση, την πλέον άγρια εκμετάλλευση και υποταγή των «από κάτω». Όσο για εκείνους που συνεχίζουν να ψηφίζουν, να στηρίζουν ή να σιτίζονται με όποιον τρόπο από τη φασιστοσυμμορία, δεν μπορεί να υπάρχει πλέον καμία επιφύλαξη ή αναστολή, πρόκειται για πατενταρισμένους φασίστες. 
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, όμως, δε σηματοδότησε μόνο καθεστωτικές ενέργειες. Τη μέρα μετά τη δολοφονία η οργή ξεχείλιζε σε μια αυθόρμητη και ιδιαίτερα ογκώδη διαδήλωση στο Κερατσίνι κατά τη διάρκεια της οποίας εξελίχθηκαν πολύωρες συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και επιθέσεις σε καπιταλιστικούς στόχους (τράπεζες, μαυραγορίτικα καταστήματα «αγοράζω χρυσό», παραρτήματα εγχώριων και πολυεθνικών εμπορικών αλυσίδων), με ολιγομελή ομάδα φασιστοειδών να βρίσκονται ακόμα και εκείνη τη μέρα στη γνώριμη θέση τους ανάμεσα στα ΜΑΤ πετώντας πέτρες. Τις επόμενες μέρες, πολύμορφες, δυναμικές, απευθυντικές και δημιουργικές δράσεις αναπτύχθηκαν σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο και σε πολλές άλλες χώρες. Ενώ και σε τοπικό επίπεδο οι δράσεις συνεχίστηκαν, με διοργάνωση τοπικών πορειών, παρεμβάσεων και πολυποίκιλων εκδηλώσεων (προβολές αντιφασιστικών ντοκιμαντέρ, συζητήσεις, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, αντιφασιστικά τουρνούα μπάσκετ και ποδοσφαίρου, γκράφιτι, στένσιλ κ.α.). Δημιουργήθηκαν εκείνες οι σχέσεις συντροφικότητας και αγώνα που βοήθησαν να μην επικρατήσει ο φόβος αλλά η αξιοπρέπεια και η μαχητικότητα. Ενώ ο δημόσιος χώρος επανανοηματοδοτήθηκε ως πεδίο αντίστασης, έκφρασης και ελευθερίας. 
Σήμερα, ένα χρόνο μετά, θα βρεθούμε και πάλι στο δρόμο, χωρίς ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Γιατί ο αντιφασισμός δεν είναι ασκήσεις νομιμοφροσύνης, δε χωράει σε δημοκρατικές φιέστες με επικήδειους, σε προσχήματα ανθρωπισμού, σε τηλεοπτικά πανηγύρια. Ο αντιφασισμός είναι οργανικό κομμάτι του καθημερινού αγώνα ενάντια στον αναδυόμενο σύγχρονο ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου, του κράτους, των υπερεθνικών μηχανισμών εξουσίας, ενάντια στον πολιτισμό του φόβου, ενάντια στην κατάντια του ρατσισμού, του εθνικισμού, του σεξισμού, είναι ένας ολόκληρος κόσμος που συγκρούεται και ανοίγει περάσματα ανασαίνοντας ελευθερία. 
 
αυτοοργανωμένες κοινότητες αγώνα, δημιουργικότητας, αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά 
ενάντια στον φασισμό και το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει 
 
Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου Δραπετσώνας 
Αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ
 

9/7/14

Για τα 3 χρόνια της συνέλευσης Κερατσινίου-Δραπετσώνας...






Την Δευτέρα 23/6 προβλήθηκε στην πλατεία Λαού με την παρουσία κόσμου της περιοχής το ντοκιμαντέρ "Σταγώνες", το οποίο παρουσιάζει τον αγώνα κατοίκων διαφόρων περιοχών του ελλαδικού χώρου ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού τους.





Την Κυριακή 29/6 στο πάρκο Σελεπίτσαρι πραγματοποιήθηκε συλλογική κουζίνα μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα μεταξύ μας μοιράσματος φαγητών,γλυκών και στιγμών συντροφικότητας.Η βραδιά συνεχίστηκε στο ίδιο κλίμα με χορό και μουσική όπου η παρουσία της ομάδας των παραδοσιακών χορών του Θερσίτη (Ίλιον) μας παρότρυνε ακόμα περισσότερο να πειραματιστούμε και να συμμετέχουμε σε παραδοσιακούς χορούς απαλλαγμένους από την αυθεντία των ειδικών, τους ρόλους του μαθητή-δασκάλου, τους διαχωρισμούς (εθνικούς,θρησκευτικούς, έμφυλους) και κόντρα στην εμπορευματική λογική.(το κείμενο της ομάδας σε μορφή pdf http://thersitis.espiv.net/index.php/2013-10-15-21-19-59/100-2013-10-31-14-12-10/850-2012










Την Δευτέρα 30/6 ολοκληρώθηκε το τριήμερο εκδηλώσεων για τα τρία χρόνια της συνέλευσης της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας με την προβολή  του ντοκιμαντέρ "Future Suspended" στην πλατεία Λαού με στήριξη κόσμου της γειτονιάς.Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει το πως διεισδύει η παγκόσμια οικονομική κρίση στους καθημερινούς χώρους της πόλης της Αθήνας από το Ολυμπιακό θέαμα ως την αυγή του οικονομικο-αυταρχικού συμπλέγματος.


Η επόμενη συνάντηση της συνέλευσης θα γίνει την Δευτέρα 14 Ιουλίου στην πλατεία Λαού στις 20.00 για τις τελευταίες κουβέντες μας εν όψει καλοκαιριού και την ανανέωση του ραντεβού μας στους δρόμους του αγώνα των γειτονιών μας από 1η Σεπτέμβρη.

19/6/14

3 χρόνια Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας...


...3 χρόνια στους δρόμους του αγώνα, της αυτοοργάνωσης, της συντροφικότητας, της δημιουργικότητας και της αλληλεγγύης
 
Σε πείσμα όσων επιθυμούν και επιβάλλουν την παθητικότητα, τη μεμψιμοιρία, τη μοναξιά, την εξατομίκευση και το φόβο, η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας εδώ και 3 χρόνια συνεχίζει να αγωνίζεται, να μοιράζεται τις αγωνίες, τις σκέψεις και τις προτάσεις της. 
 
Στις 23 Ιουνίου, Δευτέρα και ώρα 21:00 στην πλατεία Λαού, στα Ταμπούρια θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ "ΣΤαγώνες", για τις περιπέτειες του νερού στην Ελλάδα. 
 
Στις 29 Ιουνίου, Κυριακή και ώρα 20:00 στο πάρκο Σελεπίτσαρι (είσοδος από την δεξιά πύλη, δίπλα στο θεατράκι) θα γιορτάσουμε με την ομάδα παραδοσιακών χωρών του Θερσίτη ενώ ταυτόχρονα θα υπάρχει συλλογική κουζίνα. 
 
Στις 30 Ιουνίου, Δευτέρα και ώρα 21:00 στην πλατεία Λαού θα πραγματοποιηθεί προβολή του ντοκιμαντέρ "future suspended" που αφορά στην διαδρομή της Αθήνας από το ολυμπιακό θέαμα ως την αυγή του οικονομικο-αυταρχικού συμπλέγματος.
 
(από λάθος στην αφίσα η ώρα καλέσματος των 2 προβολών στην πλατεία Λαού έχει μπει για 8.00μμ, ενώ η σωστή ώρα καλέσματος είναι 9.00μμ / η ώρα καλέσματος όμως της συλλογικής κουζίνας και της γιορτής που θα ακολουθήσει είναι όντως 8.00μμ, την Κυριακή 29/6, στο Σελεπίτσαρι)

13/5/14

Για την εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τον αγώνα των ανθρακωρύχων στις ΗΠΑ και τη σφαγή στο Ludlow

Με επιτυχία πραγματοποιηθήκε η προβολή του ντοκιμαντέρ «Παλικάρι» που διοργάνωσε η συνέλευση της πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας, τη Δευτέρα 5 Μαίου, στο πολιτιστικό κέντρο «Μελίνα Μερκούρη» στην Αμφιάλη, με τη συμμετοχή δεκάδων ανθρώπων από την περιοχή και όχι μόνο. Αφορμή  για την εκδήλωση ήταν τα 100 χρόνια από τον αγώνα των ανθρακωρύχων και τη σφαγή του Ludlow (ΗΠΑ). Στην εκδήλωση παρευρέθησαν οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ από Ελλάδα και Αμερική. Μετά την προβολή ακολούθησε συζήτηση για τον Λούι Τίκα,  για την επικαιρότητα των αγώνων, τη σημασία της ιστορικής μνήμης, τη σημερινή κατάσταση και την αναγκαιότητα των ακηδεμόνευτων ταξικών & κοινωνικών αγώνων. Η εκδήλωση έκλεισε με μια μικρή ζωντανή μουσική παρουσίαση από τον Frank Manning εργατικών τραγουδιών του Woody Guthrie αλλά και δικών του, αφιερωμένων στον Λούι Τίκα και τη σφαγή στο Λάντλοου.





29/4/14

Εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τον αγώνα των ανθρακωρύχων και τη σφαγή του Ludlow (ΗΠΑ)





100 χρόνια από τον αγώνα των ανθρακωρύχων και τη σφαγή του Ludlow (ΗΠΑ)

“Κανείς δεν άκουγε. Κανείς δε νοιαζόταν. Και ύστερα ήρθε το Λάντλοου και το έθνος άκουσε. Μωρά που ψήνονται ζωντανά βρίσκουν μια θέση στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Οι θάνατοι από πείνα και κακουχίες όχι.” Μάδερ Τζόουνς (Mother Jones)

Η επονομασθείσα Σφαγή του Λάντλοου υπήρξε μία από τις αιματηρότερες επιθέσεις της εργοδοσίας και του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα των ΗΠΑ. Έλαβε χώρα στις 20 Απριλίου του 1914 στην πόλη Λάντλοου του Κολοράντο και ήταν το αποκορύφωμα της εργατικής καταπίεσης των 12.000 ανθρακωρύχων της περιοχής.
Η εργατική αναταραχή τα χρόνια που προηγήθηκαν του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε αξιοσημείωτες διαστάσεις στις Δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ. Όταν ένας συνδικαλιστής σκοτώθηκε το φθινόπωρο του 1913, οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, κατέβηκαν σε απεργία. Εκκένωσαν τους καταυλισμούς της επιχείρησης, όπου έμεναν, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τους χαμηλούς μισθούς και τις άθλιες συνθήκες εργασίας. Ο δείκτης θνησιμότητας για τους εργαζομένους της επιχείρησης ήταν διπλάσιος από τον εθνικό μέσο όρο.
Η απεργία προκάλεσε την άγρια αντίδραση της οικογένειας Ροκφέλερ. Προσέλαβε το Πρακτορείο Ντετέκτιβ «Μπάλντουιν-Φελτς», προκειμένου να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία. Το Πρακτορείο είχε σπουδαία φήμη σε όλη την Αμερική για την αποτελεσματικότητά του στην καταστολή απεργιών. Προμήθευσε την εργοδοσία με οπλισμένους φρουρούς, ελεύθερους σκοπευτές, πράκτορες, επαγγελματίες προβοκάτορες, ακόμη με ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο.
Οι επιθέσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας ήταν καθημερινό φαινόμενο στις κατασκηνώσεις, που εν τω μεταξύ είχαν στήσει οι απεργοί. Στις 17 Οκτωβρίου 1913 ένας απεργός σκοτώθηκε και δύο παιδιά τραυματίσθηκαν από τους πολυβολισμούς του τεθωρακισμένου οχήματος. Η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο με τους απεργούς να μην υποχωρούν. Στις 28 Οκτωβρίου ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Απέστειλε την Εθνοφρουρά στο Λάντλοου για να επιβάλει την τάξη και να διαλύσει την απεργία.
Η Εθνοφρουρά συνέχισε να κατατρομοκρατεί τους απεργούς, το ηθικό των οποίων χαλυβδωνόταν με την πάροδο του χρόνου. Ύστερα από τρεις μήνες στασιμότητας, ο κυβερνήτης Άμονς αποφάσισε να αποσύρει την Εθνοφρουρά, μη αντέχοντας το κόστος διατήρησής της επί μακρόν στο πεδίο της μάχης. Τότε οι Ροκφέλερ προσφέρθηκαν να επανδρώσουν την Εθνοφρουρά με δικό τους προσωπικό.
Στις 10 Μαρτίου 1914 ένας απεργοσπάστης βρέθηκε νεκρός στις γραμμές του τρένου κοντά στον καταυλισμό των απεργών. Ήταν η αφορμή για τις δυνάμεις καταστολής να ξεκαθαρίσουν μια και καλή την κατάσταση.
Η Εθνοφρουρά με τη νέα της σύνθεση αποφάσισε να ισοπεδώσει τις τεντουπόλεις, αν και ήταν σε χώρο ιδιοκτησίας των ανθρακωρύχων. Επελέγη η κατασκήνωση Λάντλοου, 30 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Τρίνινταντ. Το πρωί της 20ης Απριλίου οι εθνοφρουροί άνοιξαν πυρ, την ώρα που έλληνες, ιταλοί, πολωνοί, μεξικανοί μετανάστες εργάτες-ανθρακωρύχοι γιόρταζαν το Πάσχα.
Οι απεργοί ανταπέδωσαν το πυρ και η μάχη διήρκεσε επί ώρες. Ο ελληνικής καταγωγής και ιδιαίτερα δραστήριος εργάτης-συνδικαλιστής Λούις Τίκας, υπεύθυνος της κατασκήνωσης, ζήτησε αργά το απόγευμα εκεχειρία από την Εθνοφρουρά. Ο επικεφαλής της, υπολοχαγός Λίντερφελντ, χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου τον Τίκα και τον έριξε στο έδαφος. Τρεις σφαίρες από όπλα εθνοφρουρών βρήκαν στην πλάτη τον πεσμένο συνδικαλιστή και τον αποτελείωσαν, σε ηλικία 30 ετών. Οι εθνοφρουροί επέδραμαν στη συνέχεια στην κατασκήνωση του Λάντλοου και την παρέδωσαν στις φλόγες. 17 άνθρωποι από την πλευρά των ανθρακωρύχων σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα, που έμεινε στην ιστορία ως «Η σφαγή του Λάντλοου».
Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα απ’ άκρη σ’ άκρη στις ΗΠΑ. Οπλισμένοι εργάτες από παρακείμενα ανθρακωρυχεία κινήθηκαν εναντίον της εθνοφρουράς του Κολοράντο, πολλοί άνδρες της οποίας αρνήθηκαν να χτυπήσουν τους απεργούς. Ομάδες απεργών δυναμίτισαν ανθρακωρυχεία και κατέλαβαν πόλεις του Κολοράντο. Στο Κογκρέσο, ο σοσιαλιστής βουλευτής του Ουισκόνσιν Βίκτωρ Μπέργκερ ζήτησε από τους εργαζομένους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπισθούν τους εαυτούς τους.
Η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου. Έπειτα από 10 μέρες συγκρούσεων, ο κυβερνήτης του Κολοράντο, Ιλάιας Άμονς, ζήτησε την συνδρομή του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον. Ο ομοσπονδιακός στρατός που εστάλη στην περιοχή αφόπλισε τους απεργούς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στα ανθρακωρυχεία χωρίς να γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους. Μάλιστα, η εργοδοσία προχώρησε σε εκτεταμένες απολύσεις, αντικαθιστώντας τους απεργούς με μη συνδικαλισμένους εργάτες. Από την Εθνοφρουρά κανείς δεν διώχθηκε για τις επιθέσεις στους απεργούς και τις οικογένειές τους, που στοίχισαν τη ζωή σε 66 ανθρώπους, ηλικίας από 3 μηνών έως 45 ετών. 

Louis Tikas: 30 ετών
James Fyler: 43 ετών
John Bartolotti: 45 ετών
Charlie Costa: 31 ετών
Fedelina Costas: 27 ετών
Onafrio Costa: 4 ετών
Frank Rubino: 23 ετών
Patria Valdez: 37 ετών
Eulala Valdez: 8 ετών
Mary Valdez: 7 ετών
Elvira Valdez: 3 μηνών
Joe Petrucci: 4 ½ ετών
Lucy Petrucci: 2 ½ ετών
Frank Petrucci: 4 μηνών
William Snyder Jr: 11 ετών
Rodgerlo Pedregone: 6 ετών
Cloriva Pedregone: 4 ετών

Από το βιβλίο του Ζήση Παπανικόλα: «Αμοιρολόϊτος: Ο Λούις Τίκας και η Σφαγή του Λάντλοου» (Εκδόσεις ΚΑΤΑΡΤΙ). 

Οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ “TO PALIKARI”

- Ο Zeese Papanikolas (Ζήσης Παπανικόλας), ελληνοαμερικάνος τρίτης γενιάς, συγγραφέας και καθηγητής, είναι ο άνθρωπος που, με πολυετή έρευνα σε δύσκολες και αντίξοες συνθήκες, κατόρθωσε να φέρει στο φως και να διασώσει την ιστορία του Λούις Τίκας και την ιστορία του ελληνικού μεταναστευτικού στοιχείου στο Λάντλοου. Το βιβλίο του για τον Τίκα, “Buried Unsung” (ελλ. Τίτλος “Αμοιρολόιτος”), θεωρείται σημείο αναφοράς για την προφορική ιστοριογραφία.
- Ο Elliott Gorn είναι καθηγητής Αμερικανικής Αστικής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Λογιόλα του Σικάγο. Ειδικεύεται στην ιστορία των κοινωνικών ομάδων στις αμερικανικές πόλεις από το 1800 και μετά. Το βιβλίο του για τη Μάδερ Τζόουνς, “Mother Jones: The Most Dangerous Woman in America”, αποτελεί την πληρέστερη εκλαϊκευμένη ιστορία της θρυλικής συνδικαλίστριας.
- Ο Frank Manning είναι τραγουδοποιός, εγγονός ανθρακωρύχου, φίλου του Λούις Τίκας και έχει γράψει το τραγούδι “Louis Tikas”. Ο πατέρας του γεννήθηκε δύο ημέρες μετά τη σφαγή του Λάντλοου και τον βάφτισαν Λούι προς τιμήν του Τίκα.
- Ο Νίκος Βεντούρας εργάζεται στον τομέα της Πληροφορικής και έχει δεκαετή πορεία ως φωτογράφος και φωτορεπόρτερ. Η Λαμπρινή Χ. Θωμά εργάζεται ως δημοσιογράφος. Το Palikari είναι το πρώτο τους ντοκυμαντέρ.

Όλοι οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ θα παρευρεθούν στην προβολή της Δευτέρας 5 Μαϊου 2014, στις 6.30μμ, στο πολιτιστικό κέντρο «Μελίνα Μερκούρη», στο Κερατσίνι (Εμμ. Μπενάκη 70 - Αμφιάλη), δίνοντάς μας τη δυνατότητα για ερωτήσεις, περισσότερες πληροφορίες και συζήτηση, ενώ ο Frank Manning θα μας προσφέρει ζωντανά το τραγούδι που έχει γράψει για τον Λούι Τίκας μετά την προβολή.

2/4/14

Αντιεκλογική-αντιφασιστική καμπάνια σε Κερατσίνι-Δραπετσώνα

Σε κεντρικούς δρόμους, πλατείες και στις επιμέρους συνοικίες του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας, εξελίσσεται η κοινή αντιεκλογική-αντιφασιστική καμπάνια των 3 αυτοοργανωμένων συνελεύσεων της περιοχής μας, με εκτεταμένες αφισοκολλήσεις και μοίρασμα φυλλαδίου που περιλαμβάνει το περιεχόμενο και των 2 αφισών.

"Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο
θα ήταν παράνομες"
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ, ΕΚΦΡΑΣΗΣ,
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΙΤΕ ΜΕ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΕΙΤΕ ΜΕ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ...
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΔΕ ΧΩΡΑΤΕ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ



11/2/14

Παρεμβάσεις της συνέλευσης πλατείας για την ανεργία την ανέχεια και τους θεσμούς διαχείρισης της φτώχειας

Τις εβδομάδες που πέρασαν η συνέλευση πλατείας Κερατσινίου - Δραπετσώνας προχώρησε σε μια σειρά παρεμβάσεων, με ανάρτηση πανό και μοίρασμα κειμένου, σχετικά με την ανεργία την ανέχεια και τους θεσμούς διαχείρισης της φτώχειας (unesco και λοιπά ιδρύματα ελεημοσύνης).
Το κείμενο που μοιράστηκε περιγράφει την ήδη γνωστή κατάσταση της αυξανόμενης ανεργίας και φτώχειας που χτυπά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας στον ελλαδικό χώρο, και ιδιαίτερα γειτονιές όπως το Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα. Προσπαθεί επίσης να αναδείξει τον ρόλο των θεσμών διαχείρισης της φτώχειας, φιλανθρωπικά ιδρύματα και ''κοινωνικές'' υπηρεσίες διαφόρων γνωστών ευεργετών που ενώ είναι οι ίδιοι που έχουν σοβαρό μερίδιο ευθύνης για την σκληρή ταξική πολιτική σε βάρος των καταπιεσμένων εμφανίζονται ταυτόχρονα ως σωτήρες.
Οι παρεμβάσεις περιλάμβαναν μαζικά μοιράσματα του κειμένου σε λεωφορειακές γραμμές της περιοχής, σε κεντρικούς δρόμους της πόλης και στον τοπικό ΟΑΕΔ με ανάρτηση πανό στον τελευταίο.
Πραγματοποιήθηκε επίσης και παρέμβαση στο παράρτημα της Unesco Πειραιώς και Νήσων στο Κερατσίνι με ανάρτηση πανό δίπλα από το κτίριο και μοίρασμα του κειμένου στην γειτονιά.


(πανό στον ΟΑΕΔ)

(πανό στην UNESCO)

(παρέμβαση στα λεωφορεία)

το κείμενο όπως μοιράστηκε



ακολουθεί το κείμενο:

ΑΝΕΡΓΙΑ – ΑΝΕΧΕΙΑ - ΘΕΣΜΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ
ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΥ ΠΑΖΛ

Ας φανταστούμε την κοινωνική πραγματικότητα σαν ένα παζλ. Τα κομμάτια του είναι τόσα πολλά και τόσο μικρά, ατάκτως ερριμμένα σε μία τεράστια έκταση. Η λύση του παζλ μοιάζει δύσκολη υπόθεση. Η  ακροδεξιά δικομματική κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και το “κράτος έκτακτης ανάγκης” των τελευταίων ετών, αποτελεί το εγχώριο μοντέλο επιβολής του νέου ολοκληρωτισμού. Κατακερματίζει την πραγματικότητα σε μικρά, σκόρπια κομμάτια, δημιουργεί και εντείνει το αίσθημα του φόβου στους εκμεταλλευόμενους, παρουσιαζόμενη ως ο μοναδικός σωτήρας και φύλακας της κοινωνικής ομαλότητας στο δρόμο προς το φάντασμα της ανάπτυξης. Από τη μία πλευρά, η υιοθέτηση και εφαρμογή της “θεωρίας των δύο άκρων” στόχο έχει να συντρίψει κάθε έναν που αντιστέκεται και να προκαλέσει το φόβο και το συμβιβασμό. Από την άλλη πλευρά εντείνεται μία ολομέτωπη και πολλές φορές κρυφή επίθεση εναντίον των εκμεταλλευόμενων με 1,5 εκατομμύριο ανέργους επισήμως, ληστρικές μεθόδους φορολόγησης, συνεχείς μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, κατάρρευση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, επερχόμενες απολύσεις χιλιάδων εκπαιδευτικών, διοικητικών υπαλλήλων κ.α. μέσω της διαθεσιμότητας, επαπειλούμενη απελευθέρωση των πλειστηριασμών, νέα αύξηση των εισιτηρίων στα ΜΜΜ κ.ο.κ. με τη λίστα να φαντάζει ατελείωτη, αποσπασματική και σεπολλά σημεία της αγνώστων λοιπών στοιχείων. Οι άνεργοι, οι εκμεταλλευόμενοι, αυτοί που καθημερινά δέχονται επίθεση αντιμετωπίζουν την απειλή της “κατάρρευσης”, την οποία τα ΜΜΕ με το θεαματικό των εικόνων τους προπαγανδίζουν συνεχώς.

Στο Κερατσίνι και στη Δραπετσώνα, όπως και σε κάθε φτωχή και ταξικά προσδιορισμένη περιοχή, η ανεργία είναι μία τεράστια πληγή και σκληρή πραγματικότητα. Σύμφωνα με τα στοιχεία από τον τοπικό ΟΑΕΔ, το τρέχον ποσοστό ανεργίας αγγίζει συνολικά το 40%. Ένα ποσοστό, όμως στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται οι άνεργοι που δεν έχουν εγγραφεί στο ταμείο ανεργίας ή δεν έχουν ανανεώσει την κάρτα ανεργίας τους (η μη εμπρόθεσμη ανανέωση επιφέρει πια άμεση διαγραφή του ανέργου), οι άνεργοι ναυτικοί (καταγράφονται στο Ν.Α.Τ. και είναι πολλοί στην περιοχή), οι εργαζόμενοι που βρίσκονται σε καθεστώς επίσχεσης εργασίας, οι αυτοαπασχολούμενοι που παρότι έχουν διακόψει την εμπορευματική δραστηριότητα συνεχίζουν τυπικά να θεωρούνται ενεργά απασχολούμενοι και πολλοί εργαζόμενοι που βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας λόγω της αναστολής εργασιών των επιχειρήσεων που δούλευαν (χαρακτηριστική περίπτωση μεταξύ άλλων η αλυσίδα “SPRIDER”, όπου οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ενταχθούν στο ταμείο ανεργίας γιατί δε θεωρούνται απολυμένοι). Επιπλέον από τα τρέχοντα καταγεγραμμένα ποσοστά προκύπτει ότι, στο Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα, οι μακροχρόνια άνεργοι (άνω του 1 έτους), οι άνεργες γυναίκες και οι άνεργοι άνω των 25 ετών αγγίζουν ή και ξεπερνούν το 50%.

Σε αυτές τις περιοχές, το σύστημα βοηθούμενο από τα πιστά σκυλιά του, τους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής, εφαρμόζει στην πράξη τη βάναυση πολιτική του. Εξάλλου η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από μέλος των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής στο Κερατσίνι και ο θάνατος του 19χρονου Θανάση Καναούτη, μετά από διαπληκτισμό με ελεγκτή εισιτηρίων, για ένα απλήρωτο εισιτήριο σε τρόλεϊ στο Περιστέρι εικονοποιούν την σκλήρυνση της επιβαλλόμενης πολυμέτωπης επίθεσης. Οι δύο θάνατοι οδήγησαν σε αλλεπάλληλες πορείες και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής με αρκετές συλλήψεις και τραυματισμούς, με κυριότερο εκείνον του Γαβριήλ Α. που έχασε το ένα του μάτι από ευθεία βολή δακρυγόνου στην διαδήλωση στο Κερατσίνι στις 18/9, την επομένη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.

Γνωρίζοντας, επομένως, τον κίνδυνο μία σπίθα να ανάψει τη φωτιά της κοινωνικής έκρηξης, το σύστημα έχει από καιρού εφεύρει άλλο ένα “αντιβιοτικό”, ένα υποκατάστατο του διαλυμένου “κράτους πρόνοιας”. Η ιδιωτική πρωτοβουλία παίρνει τη θέση του κράτους ή των Ο.Τ.Α. στο πεδίο των κοινωνικών παροχών, η φιλανθρωπία φοράει την καλή της ενδυμασία και εμείς καλούμαστε εθελοντικά να προσφέρουμε δωρεάν την εργασία μας και την υλική βοήθειά μας. Στο Κερατσίνι, όπου η ανέχεια και η ανεργία δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα, αυτό το νέο “αντιβιοτικό” πραγματοποιεί τα πρώτα μεγάλα και δυναμικά του βήματα. Πρόσφατη είναι η εγκατάσταση υποκαταστήματος της αστικής φιλανθρωπικής οργάνωσης της UNESCO στο Κερατσίνι, όπου ήδη σιτίζονται κάποιες οικογένειες και υπάρχει εγκατάσταση λουτήρων και άλλες παρεχόμενες υπηρεσίες. Η εν λόγω οργάνωση και άλλες τέτοιου είδους οργανώσεις, γεννήματα των “κατεχόντων” αυτού του κόσμου και πριμοδοτούμενα με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, αποτελούν θεσμούς διαχείρισης της φτώχειας που εξαπλώνεται. Παρέχουν ελεημοσύνη χωρίς να επιλύουν τις αιτίες του προβλήματος και παράλληλα δημιουργούν σχέσεις εξάρτησης μεταξύ αυτού που παρέχει και αυτού που δέχεται την παροχή και βάλλουν εναντίον της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσω της απάνθρωπης διαδικασίας της ελεημοσύνης. Τα ίδια συμφέροντα, οι ίδιοι μηχανισμοί που ευθύνονται για την εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση, την ανέχεια, έρχονται σε δεύτερο χρόνο να εμφανιστούν ως φιλάνθρωποι σωτήρες. Πρόκειται για το κοινωνικό πρόσωπο του απάνθρωπου κεφαλαίου στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης (χαρακτηριστική είναι η παρουσία της Μαριάννας Βαρδινογιάννη στα εγκαίνια του υποκαταστήματος της UNESCO στο Κερατσίνι, συνοδευόμενης από τον πρόεδρο του ομίλου UNESCO Πειραιά, Γιάννη Μαρωνίτη και με τις ευχές και υποσχέσεις για κάθε είδους βοήθεια του δημάρχου Κερατσινίου – Δραπετσώνας Λουκά Τζανή). Ταυτόχρονα, μέσω της εθελοντικής εργασίας (ξεκάθαρη η στόχευση στη δεξαμενή των ανέργων, επιχειρούν να καθησυχάσουν την ατομική και συλλογική συνείδηση μέσω της εθελοντικής συμμετοχής σε διαδικασίες κοινωνικών παροχών και να δημιουργήσουν ψευδαισθήσεις εκπλήρωσης του“κοινωνικού καθήκοντος”.

Τελευταία εμφάνιση της πρακτικής ανάληψης των κοινωνικών παροχών από ιδιώτες στο Κερατσίνι, είναι κι η απόπειρα του δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας να παραχωρηθεί δωρεάν το Δημοτικό Κολυμβητήριο Κερατσινίου στις νεοεμφανιζόμενες Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις (ΚΟΙΝ. Σ. ΕΠ.). Αυτές αποτελούν μορφώματα συνεταιρισμού κοινωνικού χαρακτήρα που συστήνονται με ταχείες διαδικασίες και χαρακτηρίζονται από ελαστικές εργασιακές σχέσεις και κυρίως εθελοντική εργασία, δημοτική οικονομική ενίσχυση και ευνοϊκούς όρους για συμμετοχή στα προγράμματα Ε.Σ.Π.Α. Η απόπειρα παραχώρησης προωθήθηκε παρά τη διαβεβαίωση αθλητικών συλλόγων της περιοχής ότι μπορούν να καλύψουν τα έξοδα συντήρησης του χώρου μέσω των εισφορών των μελών τους. Όλως τυχαίως βέβαια, στη δημιουργία της συγκεκριμένης επιχείρησης συνέβαλλαν μεταξύ άλλων δημοτικοί σύμβουλοι με προεξάρχοντα το δημοτικό σύμβουλο της δημοτικής αρχής Βενέτη και εύρωστοι οικονομικά φίλοι του δημάρχου. Τελικώς, το σχέδιο δεν ευδοκίμησε καθώς καταψηφίστηκε από το δημοτικό συμβούλιο. Η επανεμφάνισή του όμως τόσο στον τομέα του αθλητισμού, όσο και στον τομέα των βρεφονηπιακών σταθμών, της καθαριότητας κτλ δεν θα αργήσει καθώς ήδη αρκετοί δήμοι έχουν παραχωρήσει τη λειτουργία τέτοιων τομέων σε ιδιώτες, απολύοντας εργαζόμενους του δήμου και εκχωρώντας ζωτικής σημασίας τομείς στα χέρια ιδιωτών κερδοσκόπων.

Το σύστημα και όλοι οι υπηρέτες του, για να μπορέσει να επιβιώσει, προσπαθεί να διαχειριστεί τους εξαθλιωμένους, τους ανέργους και να καθυποτάξει τους αγωνιζόμενους, διαχέοντας τα κομμάτια του παζλ. Ποια είναι η δική μας απάντηση; Σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο, σε πόλεις και γειτονιές εμφανίζονται συλλογικά εγχειρήματα που δημιουργούν κοινωνικές σχέσεις στη βάση της αλληλεγγύης, της οριζοντιότητας και της ισότητας. Αυτές οι φωνές πρέπει να δυναμώσουν. Να αφουγκραστούμε, να συζητήσουμε και να αγωνιστούμε αυτό –οργανωμένα σπάζοντας την απομόνωση και τους μοναχικούς δρόμους, να παλέψουμε για τη δημιουργία ενός άλλου κόσμου ενάντια και πέρα από αναθέσεις σε κάθε λογής ειδικούς, ενάντια και πέρα από κάθε μορφής διαχωρισμούς. Ο στόχος τους είναι να μας υποτάξουν και να μας εξαθλιώσουν, η συλλογική μας δύναμη και η δημιουργική μας θέληση μπορεί τους συντρίψει. Τότε θα συνθέσουμε εμείς οι ίδιοι το παζλ της δικής μας πραγματικότητας.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας